|
Dort, wo de Dunnerschberg wie e riesich Dampnudel soin Bauch in de Himmel streckt,wo es Wasser in de Bäch e bissje langsamer laaft, dasses net so schnell fort muss un wo die Sunn uff ihrm Weg geche Weschte immer e Ablick stehe bleibt,weil se ihrn Blick net vun dem Ländche losse kann,do ziehts uns hie un do simmer dehääm.
|